Afghanistan's greatest athletes and greatest resource

بزرگترین ورزشکاران و بزرگترین منابع افغانستان

I can't imagine what it must be like for an Afghani child of 8 or 9 years old to grow up in a place where all they've ever known of life is war, where bombs fall from the sky or where playing in the street you could step on a land-mine. Oh wait! Maybe I can. i grew up in Bushwick Brooklyn in the early 1970's before it was a burgeoning hipster community. It wasn't a safe place to play let alone live. My father passed away when I was only 7 years old leaving me the only male child and the youngest in my household. I can remember being afraid for the safety of my mother and 2 older sisters when they would go to work and school. I'm sure that many Afghani children experience the same fear for their parents and siblings as well as for their own life.

من نمی توانم وضعیت کودک افغان 8 یا 9 ساله را تصود کنم که  در جای که او بزرگ میشود تنها چیز که از زندگی میداند جنگ است، جای که در آن از آسمان بمب  میبارد، جای که با بازی کردن در جاده های آن می توانید پا بر روی یک بمب بگدارید. اوه صبر کنید! شاید من بتوانم. من در بوشویک بروکلین در اوایل دهه 1970 بزرگ شدم جای که قبلا اجتماع نوع پرستی بود. آنجا مکانی امن برای بازی نبود و زندگی به تنهایی جریان داشت. پدرم وقتی که من فقط 7 سال داشتم در گذشت، من تنها فرزند مرد و جوان در خانواده بودم. من  به یاد دارم زمانی را که مادر و 2 خواهرم محل کار و مدرسه میرفتند نگران سلامتی شان بودم. من مطمئن هستم که بسیاری از کودکان افغان چنین ترسی را برای پدر و مادر و خواهر و برادر خود و همچنین برای زندگی خودتجربه کرده اند.

I was five years old when I witnessed something that would change my life. It was 1968 and while watching the summer Olympic Games I saw Bob Beamon leap 29 feet 2 and one half inches through space. I knew in that moment that I wanted to be an Athlete. You see to me Athletes were like Superhero’s and could do anything.

پنج ساله بودم وقتی که من شاهد چیزی شدم که می توانست زندگی من را تغییر دهد. سال 1968 بود و من در حال تماشای بازی های المپیک تابستانی باب بیم را با جهش  29.5 فت در هوا دیدم. من در آن لحظه می دانستم که می خواستم یک ورزشکار بشم. ورزشکاران در نظر من قهرمانانی می آمدند که هر هر کاری کرده می توانستند.

The children of Afghanistan are its greatest resource but when you grow up feeling enslaved by your circumstance you believe that you are powerless and so when groups like the Taliban come along it's very easy exploit those feelings of helplessness and low self-esteem especially in young children and adolescences.

فرزندان افغانستان بزرگترین منابع آن هستند، اما در زمان رشد اگرشما احساس بردگی کنید که ناشی از شرایط است شما احساس ناتوانی میکنید وبنابراین زمانی که گروه های مانند طالبان روی کار می آیند همراه آنها این احساس ناتوانی و عزت نفس پایین قوت میگیرد به خصوص در کودکان و نوجوانان.

Athletic training is important for the Afghan children, it is a way to work through the feelings of hopelessness helplessness and low self-esteem brought about by living in a war torn country. The intensity of training and play builds self-confidence self-esteem concentration, character and community that will influence the rest of their lives. Fitness and athletic Training also foster good Health and Academics; it’s been proven that children who engage in sport tend to be Healthier Happier and better Students. All of these benefits can lead to the rebuilding of a great country but most importantly it can inspire future generations to challenge themselves to be greater and to never again be enslaved by war or oppressed by radical fringe groups.

آموزشهای ورزشی برای کودکان افغانستان مهم است، این از طریق میشود احساس ناامیدی و عزت نفس پایین که در زندگی این کشور جنگ زده آورده شده را از بین برد. شدت آموزش و بازی، ایجاد اعتماد به نفس، تمرکز، شخصیت و جامعه است که بقیه زندگی آنها را تحت تاثیر قرار میدهد. ترویج آموزش های ورزشی و تناسب اندام بهداشت خوب و آگاهی، این ثابت شده است کودکانی که به ورزش می پردازند سالمتر و شادتر هستند و شاگردان بهتری میتوانند باشند. همه این مزایا می تواند به بازسازی یک کشور بزرگ منجر شود، اما مهمتر از آن می تواند الهام بخش نسل های آینده باشد سعی کنند که بهتر باشند و هرگز از برده جنگ نشده و توسط گروه های حاشیه ای رادیکال به بردگی کشانده نشوند.

In 2004, sprinter Robina Muqimyar was one of two women along with judo athlete Friba Razayee to be the first women ever to represent Afghanistan at the Olympics.

در سال 2004، قهرمان دو سرعت روبینا مقیمیار همراه با جودو کار فریبا رضایی اولین زنانی بودند که تا کنون به نمایندگی از افغانستان در المپیک شرکت کردند.

As a peace keeping force American Marines like Luke Deer who believe in living a healthy lifestyle even under the threat of war are reaching out to the community in Afghanistan and helping to inspire and educate children. It only takes one individual to open a door that millions can walk through.

مانند لوک دییر که معتقد بود حتی در شرایط تحت تهدید جنگ باید زندگی سالم داشت، آمریکایی به عنوان نیروی حفظ صلح در حال رسیدن به جامعه ای در افغانستان و کمک برای الهام بخشی و آموزش کودکان هستند. این فقط به یک فرد نیاز دارد تا دری را باز کند که میلیون ها نفر از عبور کنند.

Paul Virtue

پاول ویرچو